دوست دارم فیلمم به نام ایران به اسکار معرفی شود

به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی، اسکویی که در دهه ۸۰ خیلی پرکار بود و مستندهای «خانه مادری‌ام مرداب»، «رو به جایی دور»، «دماغ به سبک ایرانی»، «مریم جزیره هنگام»، «از پس برقع» و چند اثر دیگر را کارگردانی کرده بود، در سال‌های اخیر با فاصله زمانی بیشتر فیلم ساخته و پروژه‌هایش طولانی شده‌اند. او در این‌باره می‌گوید: «وقتی ۵۰ سالگی را رد کردم و پدرم، پدر همسرم (نصرت کریمی)، آقای طیاب، آقای سینایی، آقای عالمی و آقای پورصمدی که معلم‌هایم بودند را از دست دادم با خودم فکر کردم برای هیچ چیزِ دیگر عجله‌ای ندارم. از خودم پرسیدم می‌خواهی جایزه بگیری؟ مطرح شوی؟ چه می‌خواهی؟ پاسخی نداشتم جز اینکه کسی منتظر تو و فیلم هایت نیست! پس فیلمی را بساز که وقتی در تنهایی‌ات آن را می‌بینی، دوستش داشته باشی، لذت ببری و به آن اعتقاد داشته باشی. به همین دلیل آرام آرام سعی می‌کنم با یاری و کمک خلاقه دوستان همکارم، آنچه را که دوست دارم شکل بدهم.

من در این سال‌ها یک چهارگانه از کانون اصلاح و تربیت ساختم. سال گذشته یک مجموعه مستند ۶ قسمتی («نصرت کریمی و هنرمندن بودن در ایران») را که از ۱۹ سال قبل شروع کرده بودم و  به همراهی بابک کریمی و روحی انصاری کارگردانی کرده بودیم را منتشر کردیم. وقتی استقبال عجیب و غریب و دور از انتظار مردم‌مان را از این پروژه دیدم با خودم فکر کردم که می‌شد همان زمانی که مستند نصرت کریمی را فیلمبرداری می‌کردم یک اثر ۳۰ دقیقه‌ای  از آن بیرون دهم، ولی به نظرم گذر زمان در فیلم مستند، نتیجۀ دیگری دارد. الان به سمت فیلم‌هایی آمده‌ام که زمان‌بَر هستند، چند فیلم هم به این شکل در دست کار دارم. «روباه و ماه صورتی» اولین قسمت از یک سه‌گانه مستند است که ساختش تمام شد؛ دومی به نام «هنوز خیره به خورشید» از سه سال قبل شروع شده و در حال انجام است و تا دو سال دیگر بیرون می‌آید. فیلم سوم هم باید تا سال ۲۰۳۰ ساختش تمام شود.

بنابراین عجله‌ای برای ارائه سریع فیلمی ندارم. هرچند اگر در این میان، موضوع جالبی پیدا کنم روی آن هم کار می‌کنم ولی آنقدر این پروژه سه گانه و کارگردانیِ از دور برایم جالب شده که حجم بزرگی از زندگی مرا گرفته و خیلی سخت می‌توانم روی کار دیگری متمرکز باشم. تصور کنید بخواهید درباره یک نفر کتاب بنویسید و آن فرد هر روز دست کم دو ساعت  درباره زندگی‌اش با شما صحبت کند به طوری که شما در هر شرایطی و هر موقعیتی، باید برایش وقت بگذارید. حال این پروژه دست‌کم چهار، پنج سال هم طول بکشد؛ واقعا طاقت‌فرسا می‌شود.

نسخه کامل این گفتگو را در ایسنا بخوانید.