1396-09-23

حوزه عرضه و پخش بین الملل دچار مشکل شده است

محمد اطبایی گفت: متاسفانه مدتی‌ است حوزه عرضه و پخش بین الملل دچار مشکل شده است.
به گزارش ستاد خبری یازدهمین جشنواره بین المللی سینما حقیقت، محمد اطبایی پخش کننده، حسین فهیمی مدیر بین الملل انجمن سینمای جوانان، مریم نقیبی مدیر بین الملل حوزه هنری، علیرضا شاهرخی پخش تلویزیون، علی قاسمی رسانه های تصویری و الهه نوبخت پخش کننده از فعالان عرضه و پخش بین المللی سینمای ایران با مستندسازان حاضر در جشنواره سینما حقیقت دیدار کردند.
محمد اطبایی پخش کننده فیلم گفت: متاسفانه مدتی‌ است حوزه عرضه و پخش بین الملل دچار مشکل شده است. تولید در سینمای ایران افزایش پیدا کرده و صاحبان این فیلم‌ها مشتاق هستند تا فیلم هایشان در عرصه بین المللی به نمایش گذاشته شود و به فروش برسد.
او عنوان کرد: اما واقعیت این است نه در ایران و نه در هیچ کشوری همه تولیدات سینما در خارج از مرزها ارسال نمی شوند که به نمایش دربیایند یا به فروش برسند. حتی زمانی که ما از سینمای ملی فرانسه صحبت می‌کنیم شاید حدود ۲۰ درصد از سینمای فرانسه سینمای ملی این کشور را تشکیل دهد در همین حال وقتی صحبت از سلطه سینمای آمریکا در سراسر جهان است این رقم بیشتر از ۲۰ درصد نیست.
اطبایی با اشاره به علاقه فیلمسازان به نمایش فیلم هایشان در خارج از کشور توضیح داد: اما در کشور ما این شوق و علاقه وجود دارد که همه تولیدات به خارج از کشور ارسال شود. به همین دلیل چون پخش کننده بین المللی در سینما کمیاب است، فیلم‌ها عامل عرضه و پخش بین‌المللی ندارند.
او ادامه داد: متاسفانه چند سال اخیر مشکلات عجیبی ایجاد شده و ما لازم دانستیم از طریق این نشست اطلاع‌رسانی کنیم که فیلمسازان این حق طبیعی شماست که توقع دارید فیلم‌تان در خارج از کشور به نمایش گذاشته شود اما راهکار و شیوه حرفه‌ای می‌طلبد.
شاهرخی خطاب به فیلمسازان گفت: کسی که فیلمش را به پخش کننده می سپارد، دلش برای فیلمش می سوزد. اما باید به پخش کننده اش اعتماد کند. پخش کنندگی فقط پر کردن فرم نیست. این فرم پرکردن را شما حتی اگر زبان انگلیسی چندانی هم ندانید بعد از مدتی یاد می گیرید. اما اگر به سینمای جهان نگاه کنید می بینید که فیلمسازان بزرگ دنیا پخش کننده رسمی را پشت سر خودشان دارند. یک فیلم خوب را کمپانی پخش می کند.
قاسمی در ادامه صحبت های شاهرخی گفت: نمی توانیم بگوییم تعداد جشنواره ها هر چقدر بیشتر شود پس فیلم هم می فروشد. بگذارید یک مثال بزنم از دوستی که پخش کننده فیلم«پرویز» بود و در حال حاضر در جمع ما نیست. او می گفت این فیلم را به بیش از 40 جشنواره فرستاده و جایزه گرفته است اما نتوانسته است آن را حتی در یک جا بفروشد. اصلا اینطور نیست که بگوییم اگر فیلمی در چند جشنواره رفت حتما می فروشد. اگر نرود اصلا نمی فروشد.
او تاکید کرد: جشنواره فقط برای یک فیلم می تواند بستر لازم را ایجاد کند. سر و صدا کند و به نوعی آن را تبلیغ کند. اما شاید اصلا یک فیلم مناسب جشنواره نباشد در حالی که پخش کننده هایی هستند که به دنبال چنین فیلم هایی یعنی فیلم های تجاری می گردند. بنابراین شما نمی توانید از روی شرکت در جشنواره ها موضوع فروش فیلم را تعیین کنید.
قاسمی با بیان این که فقط سینمای ایران نیست که در جهان نمی فروشد گفت: کشورهای دیگر مثل آرژانتین یا چک هم سینما دارند اما سینمایشان فروشی ندارد. مساله فروش برای کشورهای دیگر هم سخت است. هالیوود سینماهای همه جای دنیا را تسخیر کرده است و فیلم های آمریکایی به راحتی در همه جا اکران می شوند و همه طالب این فیلم ها هستند. گاهی از سازمان سینمایی از ما می پرسند چرا فیلم های ما پخش نمی شود؟ و می گویند کم کاری شده است. در حالی که اینطور نیست. برای آنها صرف نمی کند یک فیلم ایرانی یا حتی اسپانیایی را پخش کنند. چون فروشی ندارد. بیشترین شانس فروش فیلم های ما در شبکه های تلویزیونی است که آنهم بسیار سخت است.
نقیبی در پاسخ به سوال یکی از حاضران در خصوص فرمت مورد استفاده پخش کنندگان توضیح داد: ما براساس درخواست خریداران باید نسخه را به آنها تحویل دهیم. اما گاهی به کارگردانانی برمی خوریم که می گویند چنین نسخه ای نداریم. این دیگر بحث ما پخش کنندگان نیست. ما می توانیم استانداردی به شما بدهیم اما مسلم است که هر چقدر کشورها پیشرفته تر باشند فیلم های با کیفیت تری می خواهند.
او ادامه داد: همه چیز را نباید به پخش کنندگان واگذار کنید. کارگردانان باید اطلاعات به روزی داشته باشند. قوانین همه جشنواره ها یکسان نیست. اما یکی از بزرگترین معضلات امروز فیلم های ما زیاده گویی است.
طوسی در ادامه صحبت های نقیبی افزود: فیلمساز باید انتقاد پذیر باشد و قبول کند فیلمش باید دوباره تدوین شود.
نقیبی درباره مشکلات فیلم های مستند توضیح داد: فیلم های ما به لحاظ تصویری مشکلات بسیاری دارند از جمله این که بیشتر از آنکه تصویری باشند، دیالوگ محور هستند. این ویژگی فیلم را از جهانی بودن دور می کند و این موضوع در فیلم های مستند بسیار مهم تر است.
اطبایی درباره مدت زمان مناسب برای فیلم گفت: فیلم کوتاه باید زیر 20 دقیقه باشد. مستند را بین 50 تا 70 دقیقه و فیلم بلند را بین 80 تا 100 دقیقه از ما می خواهند. معمولا تلویزیون ها باکس هایی دارند و براساس موضوع و دقیقه از ما فیلم درخواست می کنند. حتی برخی از مستندسازان آمستردام شورش کردند و گفتند شما دارید زمان و موضوع را به ما تحمیل می کنید. اما مشکلات ما یکی دوتا نیست. مثلا این وب سایت جشنواره های مختلف فیلم در ایران فیلتر است و ما برای آپلود یک فیلم سینمایی باید 24 ساعت زمان بگذاریم. کاش مسئولان صدای ما را بشنوند و کاری کنند.

بازگشت