91/12/19

در جلسه نقد و بررسی فیلم مستند «عروس بختیاری» مطرح شد:عروسی بختیاری؛ آداب و رسومی که امروزه تغییر یافته است!

نمایش افتتاحیه و نقد و بررسی فیلم مستند بلند «عروس بختیاری» ساخته هوشنگ صالحی پور، با حضور کارگردان، شاپور عظیمی (منتقد)، علی علایی (کارشناس- مجری)، ساناز همایونفر (بازیگر) و جمعی از علاقه مندان سینمای مستند، در سالن «سینماحقیقت» مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، هوشنگ صالحی پور در ابتدای این جلسه، پیرامون چرایی ساخت فیلم براساس سنت های ایل بختیاری گفت: توجه به آیین و سنت های بومی برای من اهمیت زیادی دارد و وقتی دیدم این رسوم کهن، امروزه با تغییرات زیادی مواجه شده و شناخت جوانان از سنت های قدیمی بسیار کمتر از گذشته شده است، تصمیم گرفتم تا مستند «عروس بختیاری» را به عنوان نمونه ای از آداب و رسومی که امروزه تغییرات زیادی داشته است، بسازم.

ساناز همایونفر بازیگر این فیلم مستند نیز درخصوص چگونگی همکاری با گروه تولید «عروس بختیاری» بیان کرد: چهارسال است در عرصه بازیگری فعالیت می کنم که حاصل آن بازی در چند فیلم مستند و داستانی و سینمایی است که متاسفانه هنوز به نمایش عمومی درنیامده اند.

او ادامه داد: من از طرف مادربزرگ بختیاری هستم و با این فرهنگ آشنایی دارم، آقای صالحی پور هم از طریق آثاری که کار کرده بودم، با من آشنایی داشتند و احساس می کردند از نظر چهره به زنان آن منطقه نزدیکی دارم، به همین دلیل پیشنهاد حضور در این فیلم مستند مطرح شد و همکاری در این پروژه را آغاز کردم.

شاپور عظیمی منتقد سینما هم درخصوص این فیلم اظهار داشت: هنگام تماشای فیلم سعی کردم دلبستگی های خود را نسبت به قوم بختیاری کنار بگذارم و به اثر منتقدانه نگاه کنم. نکته ای که از همان ابتدا به نظرم رسید این بود که اصولا لزوم حضور بازیگر در این فیلم چیست؟ چرا باید مواردی را در اثر طرح کنیم و در انتها بی سرانجام رها شود؟

کارگردان مستند «عروس بختیاری» در پاسخ به این سوال گفت: این تمهیدی بود برای ایجاد جذابیت و کشش ادامه تماشای اثر تا پایان فیلم. نمی خواستم از الگوهای رایج در روایت این مستند استفاده کنم و یک نفر از ابتدا تا انتها روی اثر صحبت کند. حضور بازیگر به عنوان فردی که از خارج برای یافتن داشته های فرهنگی خود به کشور بازگشته، به نظرم متفاوت از دیگر آثار مستند با چنین موضوعی است.

عظیمی در ادامه به دیالوگ های نوشته شده برای راوی اثر اشاره کرد و گفت: به نظر من دیالوگ ها خیلی رومانتیک است و در بافت اثر جا نمی افتد. شاید به دلیل همین زیاد بودن میزان درجه رمانتیسیزم گفته هاست که نظر تماشاچی را کاملا جذب می کند و متوجه آن می شود.

این منتقد همچنین به تغییر صدای شخصیت ها در فیلم اشاره کرد و افزود: در حالیکه ما به عنوان مخاطب با گارد باز به تماشا می نشینیم و می خواهیم که فیلم خود را به ما عرضه کند، اما عملاً چیزی ارائه می دهد که تا انتها ثابت نمی ماند، یعنی قوانینی وضع می کند که خودش به آن ها پایبند نیست.

وی همچنین به زمان اثر نیز اشاره کرد و اظهار داشت: به نظر من زمان فیلم می توانست از این کوتاهتر باشد. با توجه به شناختی که از رسوم بختیاری دارم، فکر کردم قرار است 75 دقیقه عروسی بختیاری تماشا کنم که به نظرم زیاد آمد و پس از دیدن فیلم هم دقیقاً به همین نتیجه رسیدم.

صالحی پور در پاسخ به موارد مطرح شده گفت: ابتدا قصد داشتیم مستندی 90 دقیقه ای بسازیم اما پس از مشورت با دوستان کارشناس به این نتیجه رسیدیم که زمان را کوتاهتر کنیم. افرادی هم که تا به امروز فیلم را دیدند، کمتر به بلند بودن زمان آن اشاره کردند. تصویربرداری کار 6 ماه طول کشید، طی این مدت 5 ساعت راش با حدود 1400 پلان گرفته شد.

او ادامه داد: تدوین کار هم 2 ماه طول کشید و ما سعی کردیم هر صحنه بیشتر از 10 ثانیه طول نکشد و فیلم ریتم خوبی داشته باشد تا مخاطب خسته نشود.

شاپور عظیمی در ادامه ضمن تعریف از توجه خوب کارگردان به راکوردها، گفت: قاعده و شکل حضور میهمانان عروسی در فیلم به گونه ای است که این احساس به وجود می آید آنها از شهر به ده آمده اند؛ اما ای کاش این هجوم فرهنگ شهرنشینی در روستا به درون مایه فیلم انتقال پیدا می کرد، شاید در این صورت فیلم بهتر از این هم می شد.

وی همچنین به موسیقی استفاده شده در فیلم اشاره کرد و گفت: کارگردان استفاده خلاقانه ای از موسیقی بختیاری نکرده است و سنتور استفاده شده ابتدای کار، روی من تاثیر منفی گذاشت. اما از حق هم نباید گذشت که بخش اعظمی از درخشش موسیقی بختیاری در عزاداری نمود پیدا می کند و ملودی های موسیقی شاد بختیاری عموماً یکنواخت و تکراری هستند. اما به هرحال جا داشت تا به موسیقی مرحوم علاءالدین هم اشاره می شد.

وی در انتها گفت: فیلم طنین و آوای داستانی دارد و با وجود اینکه من شخصا مفهوم سینمای مستند- داستانی را متوجه نمی شوم چون دنیاهایی کاملا متفاوت از یکدیگر دارند؛ اما از درون این فیلم، علاقه کارگردان به سینمای داستانی مشخص می شود.

این جلسه با پرسش و پاسخ کارگردان و حاضران به کار خود خاتمه داد. در پایان این نشست لوح تقدیر و هدایایی از طرف مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به کارگردان، بازیگر و منتقدان حاضر در جلسه اهدا شد.

روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی

 


بازگشت