وطن یعنی مادر/ درباره مستند تماشایی «در جستجوی فریده»

به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی، محمد حیدری‌پور: بی اغراق «در جستجوی فریده» یکی از بهترین مستندهای ایرانی درباره وطن دوستی و احساس تعلق است. فیلمسازان بدون این که درگیر شعارزدگی شوند، در روایتی گزارش گون و مستند به زندگی زنی پرداخته اند که اصالتی ایرانی دارد و در جستجویی یک ماهه امیدوار است، ریشه اش را پیدا کند. فیلم تفاوت فضای غرب و شرق را نمایش می‌دهد و از مقدمه ای که در نیمه نخست طراحی کرده، درست استفاده می کند. غرب، با همه جذابیت‌ها، زیبایی و رفاهش سرد است و فریده درست در شرق، در میان خانواده‌هایی از طبقه ضعیف، گرمای عاطفی را درک می کند. در جایی که خانواده ها به خاطر فقر، فرزندانشان را رها می‌کنند.

«در جستجوی فریده» یک مستند جستجوگرانه است، بر تلخی ها تمرکز نمی کند و از آنها عبور می کند، شاید به این دلیل که فریده هم از تلخی ها و فقدان‌های زندگی اش عبور کرده و در سن مهم 40 سالگی، با این بحران هویتی کنار آمده است. فیلم فراتر از ظاهر گزارشی و ساده اش، انسان شرقی را در هویتی دیگر، نمایش می دهد و او را بیگانه می بیند، فیلم ضد مهاجرت، یا ضد غرب نیست اما در ستایش شرق و وطن است و با حب به سرزمین مادری ساخته شده است.

نکته جالب یکدستی حاکم بر روح فیلم است، با وجود دو کارگردان، این نگاه واحد به مسئله و شخصیت اصلی (که یک زن است) جذاب است. «در جستجوی فریده» در این روزها که بازار مهاجرت گرم است، اثری میهن پرستانه و درستایش وطن است، وطن در فرهنگ ما همچون مادر، بخشنده و پذیراست و مادران ایرانی فیلم، سرزمینی هستند که فریده از آن رانده شده است. در سینمای داستانی، بارها فیلم‌هایی با مضمون وطن پرستی و حب به سرزمین مادری ساخته شده اما مستند «در جستجوی فریده» فقدان مادر را دستمایه درستی برای طرح بازگشت به خود قرار داده است. این مستند، از ایران زیبای ما و مردمانش، تصویری محترم به یادگار گذاشته و از این منظر، دوست داشتنی و فراموش نشدنی است، حتی اگر فریده کیلومترها دورتر از وطن، رکاب بزند و در آوازهایش سفری را به یاد بیاورد، باز هم آتش این مهر، در قلبش شعله ور است. 

«در جستجوی فریده» که با مشارکت مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی ساخته شده، این روزها اکران آنلاین شده است.