سینمای مستند راهش را میان مردم باز کرده است
محمد آفریده داور بخش ملی نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» تاکید کرد: اگر من جای تصمیمگیران مملکت بودم واجب میکردم همه مدیران و مسوولان دستگاهای اجرایی هفتهای یک مستند با موضوعات مرتبط با کارشان ببینند و با احترام و افتخار و پشتیبانی، از مستندسازان بخواهند تا با نگاه جستوجوگرانه و حقیقتیابشان برای آنان، واقعیات حوزه کاریشان را بدون ترس و با قدرت تصویر کنند.
به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی، محمد آفریده در روزنامه اعتماد نوشت: فکر میکنم دوره دوم برگزاری جشنواره سینمای مستند «سینماحقیقت» بود که به نظرم رسید شعار جشنواره را «سینمای مستند برای همه» انتخاب کنم. علت این انتخاب شاید به خاطر تمرکزی بود که سالها در حوزه سینمای مستند و ارتباط و مواجهه با افراد و سازمانهای مختلف دریافت کرده بودم. بسیاری متاسفانه این سینمای زنده و پویا را، فقط محدود و مختص افراد یا گروههای خاصی میدانستند و فکر میکردند مخاطب این سینما همه مردم نیستند و فیلم مستند بیشتر همان راز بقایی است که تلویزیون در وقتهای خنثی خود پخش میکند، در صورتی که از دهه ۶۰ میلادی که سینمای مستند به تلویزیون آمد و باعث دگرگونیهای بسیاری در کلیه روشهای دیداری و شنیداری مستند شد و تکنولوژیهای جدید و شبکههای مجازی و… تاثیرات عمیقتری بر همه چیز از جمله سینمای مستند گذاشت، «سینمای مستند» همه مردم و همه افراد جامعه از کوچک و بزرگ و پیر و جوان و همه موضوعات علمی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و… را در بر گرفت.
امسال نوزدهمین دوره جشنواره سینماحقیقت را پشت سر گذاشتیم، خدا توفیق داد به همراه دوستان، مجموعه فیلمهای بخش مسابقه ملی جشنواره را به عنوان داور ببینیم. این دعوت و این دیدار، دوباره مرا مثل همیشه، به درون، به اندیشه، به رنج و درد و شادی و غم مردم سرزمینم ایران برد. اما اینبار دیگر برایم شعار «سینمای مستند برای همه مردم» تازه و جذاب نبود، چراکه این سینما راه خود را با همه ظرفیتهایی که به دست آورده بود، میان همه مردم باز کرده است و باید شعار دیگری سرلوحه جشنواره و سینمای مستند قرار بگیرد.
شعاری که زندهتر و قویتر به ذات این سینما که سینمایی واقعگرا و آگاهیبخش است، نزدیکتر باشد. فیلم مستند سعی میکند بیواسطه از تصاویر واقعی جامعه به حقیقت نزدیک شود. حقیقت، خوشایند نیست مخصوصا برای کسانی که میخواهند آن را کتمان کنند، اما شیرین است برای آنان که میخواهند آن را آشکار کنند. لذا این سینما، سینمای تذکر و یادآوری و توجه است. بسیاری از فیلمهای مستند به نظر من در حال حاضر بیش از اینکه برای مردم خوب و مناسب باشد برای مسوولان و مدیران این مردم مفید و موثر است.
مردم که مشغول زندگی خود با تمام مشکلات و گرفتاریهای خود هستند، اما مخاطب اصلی و مهم این سینما، مسوولان و مدیرانی است که امانتدار کارها و گرفتاریهای این مردم هستند.
به نظر من شعار جشنواره باید «فیلم مستند برای همه مسوولان» باشد. بسیاری از فیلمهای مستند، تصویری از تلاش، رنج، مشکلات و شادی و غم مردم این سرزمین است و این از الطاف خدای کریم است که مستندسازان گمنام ما با حداقل امکانات، تصویری واقعی و بیواسطه از این جامعه، بدون منت در اختیار دستاندرکاران امورات این مردم قرار میدهند. اگر من جای تصمیمگیران این مملکت بودم واجب میکردم همه مدیران و مسوولان دستگاهای اجرایی هفتهای یک مستند با موضوعات مرتبط با کارشان ببینند و با احترام و افتخار و پشتیبانی، از مستندسازان بخواهند تا با نگاه جستوجوگرانه و حقیقتیابشان برای آنان، واقعیات حوزه کاریشان را بدون ترس و با قدرت تصویر کنند. این تصاویر بدون واسطه و خلاق، بهترین راهکار برای رفع مشکلات جامعه است. این سینما، سینمای تعهد و تذکر و آگاهیبخش است. اگر به این سینما، ارج گذاشته شود، امید و عدالت و شکیبایی در روح جامعه رشد و شکوفا میشود.اما اگر به این سینما و ظرفیتهای خدادادی آن پشت بکنیم یا بترسیم، آینده به ما لبخند نخواهد زد.
منبع: روزنامه اعتماد
