از کیان و خانواده‌اش تا وقتی اشیا از جنگ می‌گویند

به گزارش روابط عمومی موزه هنرهای معاصر تهران، در ابتدای جلسه علی همراز کارگردانِ مستند «نجوای چیزها» به دلایل ساخت فیلم خود پرداخت و عنوان کرد: اطلاعات به دست آوردن درباره اتفاقاتی که پیرامون جنگ دوازده روزه رخ داده بسیار سخت بود و من به عنوان مستند ساز ناچار شدم به اینستاگرام به عنوان یک منبع رجوع کنم. در آن جا با دو نفر از آسیب دیدگان جنگ آشنا شدم و متوجه شدم دیدگاه جالبی به جنگ داشتند و مسیر نگاه شان را دنبال کردم.

او درادامه به علاقه خود به هنرهای تجسمی اشاره کرد و گفت: من از دنیای تجسمی وارد مستند سازی شدم و البته داستان فیلمم چنین فرم گرافیکی را می طلبید. اما باید بگویم که همه جای دنیا هنگام جنگ به فیلمسازان فرصت می دهند تا به اصل ماجرا نزدیک شوند ولی من و بسیاری از مستندسازان برای به دست آوردن اطلاعات درگیر سخت هایی زیادی شده ایم.

سارا طالبان کارگردان مستند «برای کیان» درباره دلایل انتخاب چنین سوژه ای گفت: روزهای اول جنگ، عکسی از نوزاد دو ماهه‌ای به نام رایان قاسمیان که بعدا او را به عنوان کوچک‌ترین شهید جنگ معرفی کردند، پخش شد. معصومیت این تصویر برایم بسیار عجیب بود. در ابتدا قصد داشتم فیلمی درباره رایان بسازم، اما وقتی قصه را دنبال کردم، متوجه شدم رایان همراه پدر، مادر و برادرش کیان، شب حادثه به خانه پدربزرگ رفته بودند.

این سینماگر ادامه داد: با اصابت موشک به ساختمان اساتید در میدان سرو، همه اعضای خانواده جز کیان از دنیا رفتند. اینجا بود که مسیر من برای ساخت فیلم عوض شد و تصمیم گرفتم قصه «آخرین بازمانده» یعنی کیان را روایت کنم. پسربچه‌ای که هنوز در شوک آن واقعه است. علاوه بر رنج فراق پدر و مادر و برادرش، او تاکنون ده‌ها عمل جراحی سخت را هم پشت سرگذاشته و روند درمانش نیز همچنان ادامه دارد. من سعی کردم برای ارتباط با او در نقش خاله سارا ظاهر بشوم ولی ساخت این فیلم خیلی هم راحت نبود!

مستندهای کوتاه «برای کیان»، «نجوای چیزها» و «پشت چراغ قرمز» تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی هستند.

منبع: کانال موزه هنرهای معاصر تهران